AYNAYA BAKIN

Sevgili Ata’m,
Naciz vücudunu toprağa vereli 74 yıl oldu.

Sen bize söyleyeceğini zaten 1926’da söylemiştin.
“Benim naciz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.”

Her geçen gün,
Halkının onuruyla yaşaması için yaptıklarının,
Devrimciliğinin, büyüklüğünün, dünya lideri olmanın,
Israrla ‘akıl ve bilim’ demenin,
Başı dik bir dünya devleti olma ısrarının,
Değerini çok daha iyi anlıyoruz.

Ata’m,
Çapsız, yeteneksiz, geri kafalı,
Çağa ayak uyduramayan,
Ortaçağ zihniyeti ile cahiliye döneminde yaşayan,
Kendi çıkarlarını ülke çıkarlarının önünde tutan,
İşleri güçleri ahbap ve akrabalarını zengin etmek olan,
Ne oldukları, kime hizmet ettiklerini bilemediğimiz,
Devlet adamlığından zerre kadar nasiplenmemiş,
Bugünkü yöneticileri görünce,
Bir kez daha gözümüzde büyüyorsun.

Bugün, “Atam, sen kalk da ben yatam”
Duygusallığından kurtulduğumuza,
“İyi ki bizim Ata’mız”
“İyi ki O’na Türk Ulusu olarak biz sahip olmuşuz” diyerek,
Gururlanıp devrimlerine sahip çıktığımıza,
İnanmanı isteriz.

Kolay mı?

Hayır, değil Ata’m.
Torunlarını görünce,
Dedelerine nasıl bir kuyruk acısı yaşattığını,
Kimlerle, nasıl mücadele ettiğini daha iyi anlıyoruz.

Ama, zorluklarla mücadele etmeyi,
Zaferin “zafer benimdir” diyebilenin olduğunu,
Bilerek ve,
“Umutsuz durum yoktur.
Umutsuz insanlar vardır.
Ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim”
Sözlerini rehber edinerek,
Yılmadan mücadele etmeyi
Sen öğrettin bize.

Ölümünden sonra Noell Roger Gazetesi’nde,
“Atatürk’ün yurt kurtarıcı olduğunu,
Milletlerin en vefalısı olan Türkler asla unutmayacaklardır”
Yazdığını biliyor musun Ata’m.

Politikacıların aymazlıkları sonucunda,
Yoksullaştırılan senin yurttaşlarının,
Ekmek parası ve karın tokluğu kaygısı ağır basınca,
Bazı zig-zaglar,
Şaşkınlıklar, bocalamalar, korkmalar olsa da,
Varlığını sana borçlu olan Türk Milleti,
Seni unutmayacak, senden vazgeçmeyecektir.

Bu kalp seni unutur mu,
Bu akıl, bu vicdan sana ihanet eder mi,
Ata’m.

Hani bir okul ziyaretinde,
Küçücük bir öğrencinin sırtını dönmüş şekilde,
En geride beklediğini görmüş,
Yanına yaklaşarak sormuştun:
“Niye bu kadar üzgünsün çocuğum?”

Ağlamaklı bir sesle sana,
“Bugün seni gördüm, mutlu oldum.
Ama bir daha ne zaman göreceğim seni.
Seni göremeyeceğimi düşündükçe üzülüyorum”
Yanıtını vermişti.

Hatırladın mı Ata’m.

Çocuğu teselli etmek için söylediğin sözler,
Akıllarımızdan biran olsun çıkmıyor:
“Beni görmek istiyorsanız,
Hergün aynaya bakın çocuğum.
Orada beni göreceksiniz.
Çünkü sizin her biriniz Mustafa Kemal’siniz.”

Evet, Ata’m.
Biz çoluk-çocuk,
Kadın-erkek,
Genç-yaşlı,

Hergün aynaya bakıyoruz.

Sarı saçını, mavi gözünü,
Devrimlerinin ışığını görüyor,
Mücadele için güç alıyoruz,
Sevgili Ata’m.

Yas tutmayacağız,
Hepimiz birer Mustafa Kemal olacağız.

Rahat Uyu.


İlgili yazılar

Çocuk yap, sokağa sal…

Yüzyıl öncesi 15 milyar yaşındaki dünya efkârlı efkarlı dönüyor, savaşlar, dövüşler, düellolar onun canını sıksa da dönüyor garibim eee işi

BİR BEŞİKTAŞLIDAN EĞİLMEYEN ADAM’A

Yıllarca Fenerbahçe’ye kızmış, Fenerbahçe’ye karşı, Karşı tarafın kim olduğuna bakmadan, Hep ‘karşı’dan olmuş, Bir BEŞİKTAŞLI olarak, Bir gün bu noktaya

Çözüm Yasası

AKP, PKK ile bugüne kadar yaptığı görüşmeleri yasal bir zemine oturtmaya çalışıyor. Özellikle PKK taraftarları “açılım” adıyla yapılan görüşmelerin yasal

Bir Cevap Yazın